Posted by Michiel Vaernewijck on 2009-02-24 21:12:46
Eastern Lights anno 2009. Cupido draait op volle toeren. Het script is 99% af en we beginnen voor te bereiden. De camera is nog altijd niet terug en ik verlies mijn geduld. Na de succesvolle location scouting in Brussel en Antwerpen, gingen we deze keer iets verder: Zaventem en Namen. Geweldige plaatsen, maar niet zonder risico's.
08:55u
Mijn god, wat een onchristelijk uur. Het is maandag, ijskoud en ik ben doodmoe. Ik fiets in een snel tempo naar mijn bushalte, een kilometer of twee verderop. Mij kennende vergat ik zo'n twee keer iets dat van pas ging komen op deze dag. Eastern Lights flyers, je weet maar nooit dat je ergens Erik Van Looy spot, en mijn handschoenen. Die tweede fout zorgde ervoor dat mijn handen absoluut bevroren waren toen ik aan mijn halte aankwam. Maar ach, wat geeft het? De Oscars waren immers die ochtend uitgereikt! Hoewel ik de uitslag een halfuurtje eerder al verschillende keren had gelezen op internet, blijf ik geboeid luisteren naar het Nieuws bij Steven en Roos. Zozo, Slumdog Millionaire is de grote winnaar. Maar liefst 8 Oscars! Heath Ledger won dan weer - niet helemaal onverwacht - de Oscar voor Beste Mannelijke Bijrol. Hij heeft het in ieder geval verdiend. Al vlug droom ik weg naar die geweldige zaal vol met sterren en hoop ik stiekem ook ooit eens zo'n felbegeerde, gouden en halfnaakte man op m'n schouw te hebben. Al was het maar voor Best Male Second Assistant Director.
11:00u
Enkele uren later kom ik samen met mijn trouwe kompaan, Jules Van Hoe, aan in Zaventem. Echter geen plezierreisje zo blijkt, want voor ons was het keihard werken en spurten van de ene kant naar de andere. We visualiseerden eerst enkele scènes in het ondergrondse treinstation en vertrokken vervolgens naar de vertrekhal. Toen ik daar, gewapend met een camera en een versie van het script, in de vertrekhal binnenkwam, met z'n funky restaurantjes, honderden verschillende nationaliteiten en véél te dure koffies, voelde ik meteen hoe het was om Steven Spielberg te zijn tijdens het filmen van The Terminal. Altijd had ik gedacht dat zo'n luchthaven saai en loodzwaar werken was... niets is echter minder waar. Voor mij was het een speeltuin. Als een op hol geslagen kleuter liep ik doorheen de enorme vertrekhal en filmde ik alles wat ik maar tegenkwam. Een koffie bij Starbucks verhelderde mijn geest en vlug draaide ik me om naar mijn linkerkant, waar twee - duidelijk Britse - vriendinnen luidop over hun laatste mannelijke veroveringen aan het roddelen waren. Kinderlijk enthousiast als ik ben, liep ik samen met Jules de hele luchthaven af. Elk hoekje, kantje en tegeltje moest ik gezien hebben. Huilende en hyperactieve kinderen, Cubaanse opa's, heel erg fake Looney Tunes-paardenmolens en ronduit gezellige cafeetjes maakten dit een dag om niet meer te vergeten... en ik vertrok niet eens op reis.
14:30u
Volgende halte: Namur. De statistieken met Walenmoppen kregen een ongezien hoogtepunt en het was duidelijk tijd iets te gaan eten. Aangezien het ons eerste bezoek aan Namur was, besloten we - u weet hoe toeristisch iemand kan zijn - meteen de plaatselijke McDonalds te bezoeken. Kwestie van iets nieuws te proberen.
Een Royal Cheese menu later vertrokken we terug op pad, op zoek naar aangename filmlocaties. Ik geef toe, het was niet zo'n goed idee naar Namur te vertrekken met stormachtig slecht weer, maar goed... DOORWEEKT waren we. Half opgedroogd kreeg ik nog het ideale idee om de stadsranden letterlijk te beklimmen, hopend op een prachtig panorama van Namen.
Vol goede moed begonnen we aan de al dan niet lastige klim. Na zo'n 100 meter riep ik dat we zo'n twintig meter verder gingen stoppen... alleen duurde dat nog een half uur. Bij elk plekje dat we hoger kwamen ontdekten we een nog hoger plateau waar ik natuurlijk op moest. Op een bepaald moment waren we zo hoog geklommen dat we ons - via een verdacht uitziende ijzeren afsluiting - naar beneden moesten trappelen. En daar draaide ik me om, maakte ik me klaar voor een prachtig panorama en... prachtig toch, die smog. Ik weet niet hoeveel talen Jules kende, maar hij moest me vast en zeker in elke die hij kende vervloekt hebben. Maar ach, wat geeft het? De Oscars waren immers die ochtend uitgereikt!
Eastern Lights
